Yaklaşık 4 yıl süren bu gerilimin ardından yapılan ikinci genel seçimlerin galibi, yine DP olmuştur: 2 Mayıs 1954 seçimlerinde DP oyların %57’sini, CHP ise %36’sını aldı ve CHP’nin sandalye sayısı 21’e indi.

DP-CHP çatışması ise, 1954 seçimleri sonrası güven tazeleyen DP’nin siyasî girişimleriyle, daha da şiddetlendi: “Bu yüzden kimi yazarlar Menderes ve Bayar’da, bir İnönü fobisi (yılgısı) bulunduğuna hükmetmişlerdir.” Sina Akşin, 2000, “Siyasal Tarih (1950-1969),” Çağdaş Türkiye, 1908-1980, Cem Yayınları, İstanbul, s. 215.

Bu döneme gerek siyasî gerekse iktisadî anlamda damgasını vuran en önemli toplumsal olay, 6-7 Eylül 1955 tarihlerinde gerçekleşen ve özelde “gayrimüslümlere” yönelik bir saldırıydı. İstanbul merkezli bir gazetenin, “Atatürk’ün Selanik’teki evine bomba atıldığı” haberini yayımlaması sonrası, İstanbul’da azınlıkların ev ve işyerleri, kilise ve mezarlıkları, yağma ve tahrip edildi. Başkent Ankara’ya dek uzanan, ancak özellikle bütün İstanbul’a aynı anda egemen olan bu kitlesel hareketin, önceden örgütlü bir başkaldırı olduğu söylendi. Yerel polis gücünün çaresiz kaldığı/bırakıldığı 6/7 Eylül olayları sonrası, ordu birliklerince kentlerde düzen sağlanarak sıkıyönetim ilân edildi. Halklar arasındaki gerilimi açığa vuran, öte yandan gayrimüslümlerden Müslüman-Türk burjuvazisine, sermaye akışını meşrulaştıran bu olay, iktisadî açıdan da çok çarpıcıydı.

____________________________________________<< Bir önceki sayfa için tıklatınız<<