Şiddetlenen iç savaş koşullarını öne süren Ordu, 12 Eylül 1980 tarihinde sivil yönetime son verdi. Askerî yönetim ile, 1980’li yılların başında talep edilen “liberalizm”in, üst üste çakışması rastlantısal değildi: 12 Eylül Yönetimi, 24 Ocak kararlarıyla somutlaşan iktisadî yapılanmayı, sermaye lehine yeniden düzenledi.

6 Kasım 1983 Genel Seçimleriyle iktidara gelen Özal Yönetimi, neo-liberal bir iktisadi modeli bütünüyle benimseyerek, döneme damgasını vurdu; Cumhuriyet tarihinin en önemli yapısal değişiklikleri bu dönemde başladı.

Bu döneme ilişkin en çarpıcı siyasî kararlar, popülist uygulamalarla kendisini gösterdi. Bu anlamda, yoksullara yönelik kimi projeler, hem onları siyaseten kazanmayı, hem de 1980 öncesi bütünüyle sol oluşum ve yoksulların denetimine bırakılan kentsel alanları, ranta dönüştürmeyi amaçladı: “gecekondulara yönelik tapu tahsis belgeleri, imar af ve izinleri”, bu sürecin en önemli araçlarıydı.